Vorige week heb ik op m’n stage nog afgemaakt waar ik mee bezig was. Dit was vooral werk voor CapeCoders, het webdesignbedrijfje van de Intergate Group. In februari is een oud-stagiaire teruggekomen en werkt nu voor vast voor CapeCoders. Hij heeft de koers van het bedrijf veranderd van webdesign naar social media marketing. Als bedrijf kun je hem nu inhuren als je een social media marketing campagne wilt opzetten. Kort gezegd helpt hij je dan je product of bedrijf te promoten via Facebook, Hyves, Twitter, enz. Heel interessant om dit vanaf het absolute beginpunt te zien groeien. Ik denk dat het best goed gaat komen, na twee maanden voorbereiding beginnen nu de eerste klanten langzaam te komen.

Op m’n laatste werkdag heb ik voor iedereen muffins gebakken die heel erg in de smaak vielen. Daarnaast heb ik met mijn ‘baas’ nog een evaluatiegesprek gehad. De conclusie was dat we allebei heel tevreden waren, maar dat het voor toekomstige stages misschien beter was om echt een eigen projectje te hebben. Ik heb hem nu telkens geholpen met waar hij op dat moment zelf geen tijd voor had. Dan zijn het af en toe best wel losse flarden zonder dat je een duidelijk begin- en eindpunt hebt.

Afgelopen zondag heb ik dan nog met Bas en Ron de Tafelberg beklommen. Ik wilde daar graag nog een keer op voordat ik naar huis ging. We hebben hem langs de voorkant beklommen via de Platteklip-route. Ik ben heel blij dat we dat gedaan hebben want de rest van de dagen was het alleen maar slecht weer. De winter is nu echt begonnen hier, veel regen en wind de hele dag. Het weer is nu in ieder geval geen reden om nog langer te blijven. Ik ben heel blij dat ik in de zomerperiode hier was en dus heel veel mooi weer heb gehad.

Tenslotte hebben we de afgelopen week nog wat feestjes gebouwd (bedankt jongens dat jullie zoveel nachtrust hebben opgeofferd ). Ik heb dinsdagavond nog voor iedereen gekookt en gisteravond zijn we uit eten geweest. Al met al een hele mooie afsluiting van een geweldige tijd dus. Zometeen komt de anderen terug van hun stage en dan gaan we met z’n allen naar het vliegveld. Om 20.10 uur stijg ik dan op en dan is het de bedoeling dat ik morgen om 10.50 uur weer op Schiphol sta. M’n ouders zijn dit weekend in Hoorn op de camping. Zij komen me dus ophalen en dan blijf ik daar ook tot en met zondag. Maandag ben ik dan weer in Bergen op Zoom!

Als laatste wil ik tegen iedereen in Villa Bianca zeggen: jullie zijn fantastisch! Ik heb een geweldige tijd met jullie gehad en ontzettend veel lol gemaakt. Bedankt!! Geniet van jullie tijd in Kaapstad en maak er met het WK een groot feest van. Ik ga jullie op tv proberen te spotten tijdens Nederland-Kameroen (hint: groot spandoek). Ik hoop jullie allemaal weer te zien zodra jullie weer thuis zijn.

Tegen iedereen in Nederland wil ik graag zeggen: heel erg bedankt voor het meeleven, de reacties op m’n website, de post, de skypegesprekken, alles! Ik zie jullie heel snel weer en dan heb ik heel veel te vertellen en héééél veel foto’s om te laten zien.

CHEERS!

Mart

Sinds we terug zijn uit Namibië hebben we al weer genoeg andere leuke dingen ondernomen. De week na Namibië was weer een gewone werkweek. Het contrast was natuurlijk wel heel groot met de week daarvoor. De volgende zaterdagavond was het hele huis uitgenodigd voor een kerkbijeenkomst door onze huishoudster Maria. Zij is echt een schat en brengt iedere morgen een hoop vrolijkheid in ons huis. Ze woont in het township Mitchell’s Plain en is bezig met het inzamelen van geld zodat ze daar een nieuwe kerk kunnen bouwen. Het was zo aandoenlijk toen ze weken daarvoor naar me toe kwam om te vragen of ik een kaartje van R30 (3 euro!) wilde kopen om hun project te sponsoren. Natuurlijk was dat geen probleem en het was ook een mooie gelegenheid om te zien waar Maria leeft. Uiteindelijk zijn we met iedereen van het huis, de buurman, collega’s en wat al niet meer naar Mitchell’s Plain vertrokken. Niet helemaal relaxt, want het blijft toch een township. Eerst waren we bij Maria thuis uitgenodigd. Ze woont in een klein huisje met weet ik hoeveel mensen. Haar zussen, moeder, man, kinderen, kinderen van een overleden broer. Maar het is wel een huisje met stenen muren en echt dak, niet een krot van hout en golfplaten zoals je die hier ook zoveel ziet.

Daarna gingen we naar het community centre waar de kerkdienst gehouden werd. Of kan ik het beter ‘concert’ noemen? Het was niet te vergelijken met een kerkdienst zoals je die in Nederland zou hebben. Een groot aangekleed podium met verschillende dans- en zanggroepen. Natuurlijk wel het nodige ‘praise the lord and Jesus Christ’. Maria vertelde ons dat ze jongeren proberen aan te moedigen om deel te nemen aan een zang- of dansgroep zodat ze in ieder geval niet aan de drugs gaan of in de criminaliteit terecht komen. Als blanken vielen we wel heel erg op in het publiek en we werden zelfs nog even bedankt dat we vanuit het buitenland naar hen toekwamen. We kregen een groot applaus. Dan voel je jezelf wel heel erg zitten. Het was een hele mooie ervaring en ik ben blij dat ik heb kunnen zien waar en hoe Maria leeft.

De week erop stond de volgende prachtige show al weer op het programma. Hoewel dit eigenlijk vrij onverwachts was. Ons huisgenootje Alexandra zou samen met haar broer die haar was op komen zoeken weer terug gaan naar Duitsland. Door de aswolk was hun vlucht echter geannuleerd en moesten ze nog een week langer blijven (vervelend zeg…). Ze stelde voor om naar Stomp te gaan. Ze vertelde dat dit een slagwerkgroep is. Dat kan natuurlijk zoveel inhouden, maar toch besloten we om ons te laten verrassen en gewoon mee te gaan. Nou een verrassing was het! Een prachtige show, ik schat met ongeveer een man of 8 die doodnormale voorwerpen als slagwerk gebruikten. Denk aan stoelen, buizen, vuilnisbakken, basketballen, bezems, kranten, luciferdoosjes. Je kunt het zo gek niet bedenken, zelfs uit een gootsteen kregen ze nog ritme! De show was prachtig! Het is grappig hoe je soms geen verwachtingen van iets hebt, maar wat dan wel super leuk is.

Over super leuk gesproken. Een paar dagen later was het al weer weekend en we hadden al gepland om dat weekend weer terug te gaan naar het Gekko hostel vlakbij Citrusdal. Nu echter met het hele huis, maar zoals het Villa Bianca betaamd was er natuurlijk twee dagen van tevoren nog helemaal niets geregeld. Geeft niet, zo gezegd zo gedaan, slaapzak hier, slaapzak daar en daar gingen we dan weer op vrijdagavond. De vorige keer dat we daar waren hoorde we van Luke, de jongen die in het hostel werkt, dat je ook een trip met een bushman kan doen. Hij zou je dan meenemen de bergen in en je zou overnachten in een grot. Dit leek ons wel spannend, dus dat was onze missie voor dit weekend. Om 11 ‘s avonds komen we bij het hostel aan. Dit keer sliepen we niet in een tent maar in een kamer in het hostel zelf. Na zo’n autorit krijg je toch dorst, dus de eerste biertjes worden als snel opengetrokken. De sfeer zit er dan ook al snel in en door een spelletje met een speelgoedkrokodil waar je de tanden van in moet drukken (bij één tand klapt de bek dicht) worden er nog een paar Sour Monkey’s achterover geslagen. En dan gaat iedereen toch weer veel te laat naar bed. Maar een paar uur later worden we gewekt door Luke natuurlijk met de nodige hoofdpijn. Een stevig ontbijt ging er natuurlijk wel in en daarna gingen we naar onze gids Skokkie om aan de hike te beginnen. Luke en zijn vriendin gingen ook mee. Het was mooi en lekker warm weer. Veel drinken was dus echt nodig, maar gelukkig hoefden we zelf niet veel water mee te nemen. We liepen een aantal keer langs een rivier en het water is zo helder en zuiver dat je het gewoon kan drinken. Na een paar uur lopen over smalle padjes, berghellingen en struiken komen we dan aan bij onze grot midden in de bush. We hebben geen matrasjes bij omdat die niet meer in de tassen pasten. Luke heeft een zeil voor ons meegenomen en dus verzamelen we gras wat we daar onder kunnen leggen. Als de avond valt maken we een kampvuur en braaien we worstjes op een stokje. Lekker primitief, maar het werkt wel. Het gras lag toch niet zo zacht als we eerst dachten, dus na een kort nachtje werden we de volgende ochtend weer opgehaald door Skokkie. Toen we bijna terug waren bij het hostel liepen we het laatste stukje door de boomgaarden met sinaasappelbomen. De sinaasappels waren bijna rijp dus we hebben er een aantal geplukt en onderweg opgegeten. Echt een traktatie na een heel weekend vies Duits brood (maar Miranda bedankt voor het kopen ), pindakaas (net Calvé), knakworsten en water.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, zijn we de maandagavond daarna naar Stellenbosch gegaan omdat daar nog een optreden van Goldfish was. De volgende dag was hier een public holiday, dus iedereen was vrij. Het was weer een hele mooie avond! Van het optreden zelf hebben we weinig gezien, ze waren ook niet zo goed als de vorige keren, maar we hebben wel heel veel lol gehad. Vooral de rit in de taxi terug van Spier Wine Estate waar het festival was naar het hostel in Stellenbosch waar we sliepen zal ik niet snel vergeten. Met de muziek die opstond swingde het de pan uit . De partyweek ging op vrijdag weer door, want dat was namelijk Koninginnedag. Overdag moest er helaas wel gewerkt worden terwijl iedereen in Nederland wel vrij was. Ik heb het idee dat ik hier al meer public holidays heb gehad dan in Nederland in een heel jaar dus zo erg was het ook weer niet. Het schijnt hier alleen traditie te zijn dat er op Koninginnedag in de bekende bar Rafiki’s een groot oranjefeest is. Dit konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan. We hebben thuis eerst de verjaardag van Bas gevierd, die ook op 30 april jarig is en toen was Juliana aan de beurt in Rafiki’s. Het was echt heel raar om zoveel Nederlanders bij elkaar te zien. Het was absoluut bom en bomvol, je kon eigenlijk niet fatsoenlijk rondlopen. Heel raar ook om weer allemaal Nederlandse muziek te horen. André Hazes, Guus Meeuwis (Brabant!!) en Gerard Joling zijn allemaal voorbij gekomen hoor! Daar ga je dan voor naar de andere kant van de wereld… Maar het was wel supergezellig. We hadden ook een paar Duitsers en Zuid-Afrikanen meegenomen om ze wat cultuur bij te brengen, maar ze snapten er niks van, dachten dat alle Nederlanders helemaal gek geworden waren en vonden het veel te druk. Die zijn dus vrij vroeg ergens anders naar toe gegaan.

Er is nog een laatste ding wat ik wil vertellen voordat dit bericht weer klaar is: ik kreeg gisteren onverwacht de kans om het Greenpoint Stadium in Kaapstad te bezoeken. Dit is het voetbalstadion dat voor het WK gebruikt gaat worden en waar onder andere Nederland tegen Kameroen gaat spelen. Ik wilde dit graag van binnen zien, zodat ik in ieder geval kan zeggen dat ik daar geweest ben als ik het straks op tv zie. Het is prachtig om te zien, helemaal als je je voorstelt dat het straks gevuld is met 68.000 mensen. Opvallend was dat de rondleiding ook door de drie politiecellen gingen die ze in het stadion hebben. Ik denk dat ze toch wel erg willen benadrukken dat ze er alles aan doen om het WK zo veilig mogelijk te laten verlopen. Verder hebben we natuurlijk de kleedkamers gezien en mochten we even het gras aanraken, maar er vooral niet op lopen!!

Dit was dan het laatste lange verhaal op m’n blog. Waarschijnlijk gaan we dit weekend nog wel wat leuks doen, misschien dat we naar Simon’s Town of Kalk Bay gaan om daar de buurt nog wat te verkennen. Ik zal een dag voordat ik echt weg ga nog wel een berichtje op de site zetten. Als ik dan weer thuis ben zal ik alles persoonlijk nog eens dunnetjes over doen, dan mét foto’s. Sorry dat ik gestopt ben met het plaatsen van foto’s, maar dit is zoveel werk omdat ik er zó veel heb gemaakt. Die laat ik dus graag een andere keer zien .

Tot heel snel!

Mart

Daar aangekomen ontmoeten we een man en een vrouw die hun eigen 4×4 met daktent en alles er op en er aan hebben. Ze kwamen uit Zuid-Afrika, waren al gepensioneerd en konden dus zo lang weg blijven als ze wilden. Ze vertelden ons wat over hun reizen en lieten wat foto’s zien. Ze zeiden ook dat het petrified forest niet zo veel aan was en dus besloten we om door te rijden.

De weg was verder onverhard met hoge heuvels en diepe dalen waar de plassen water nog in stonden. Goed opletten  met rijden dus, maar op zich prima te doen. Na een tijdje rijden besluiten we even te stoppen bij een hutje dat langs de kant van de weg staat met allemaal souvenirtjes. Van mineralen tot figuurtjes van geitenhuid. We kijken er even in rond, maar er is verder niemand te bekennen in of rondom het hutje. Na een poosje komen er twee jongens aangerend en binnen no-time staat de hele familie in het hutje om uit te leggen wat ze eigenlijk verkopen. Eén ding is zeker: deze spulletjes zijn wel echt door hen gemaakt en geen import uit China, zoals helaas op zoveel andere plaatsen verkocht wordt. Omdat het authentiek is en omdat ze het geld goed kunnen gebruiken besluiten we dus wat te kopen. We vragen nog wat door over hoe de spulletjes gemaakt worden, hoe vaak ze iets verkopen (2 keer per week als ze geluk hebben) en waar ze wonen. We mogen ook even in hun dorpje komen kijken. Echt een dorpje was het alleen niet te noemen, meer een verzameling van lemen hutjes en tenten waar ze met hun hele familie in leven. Ik denk dat dit wel de armste mensen zijn die ik tot nu toe gezien heb, zelfs de huisjes in Kayelitsha (grootste township vlakbij Kaapstad) zijn beter. De mensen hebben absoluut niks en moeten toch iedere maand genoeg geld bij elkaar zien te krijgen om te eten en om hun kinderen naar school te kunnen sturen. Het is dan eigenlijk ook verbazingwekkend hoe vriendelijk en open ze toch zijn.

Ze vroegen ons ook of we bij het petrified forest waren geweest. Ze vertelden dat er in de omgeving vijf petrified forests waren, maar dat de ene die in het bezit is van de staat het meest door toeristen bezocht wordt. Omdat wij dit dus juist hadden overgeslagen vroegen ze of ze ons hun petrified forest mochten laten zien. Dit was goed en toen kwamen we er eigenlijk pas echt achter wat een petrified forest nou eigenlijk is. Dit zijn boomstammen die door de ijstijd helemaal versteend zijn. Als je dus naar zo’n stam kijkt dan zou je zeggen dat het gewoon hout is, maar zodra je het aanraakt voel je dat het echt steen is. Heel apart om te zien en de jongens wisten er heel veel over te vertellen, ze waren ongeveer van onze leeftijd. We waren dus blij dat we met hen meegegaan zijn zodat ze nog wat extra geld konden verdienen. Ze hadden nog niet echt veel bezoekers gehad. Nadat we ze nog wat spulletjes en eten hebben gegeven dat we niet nodig hadden was het weer tijd om verder te gaan. We hadden onze hele middag hier aan besteed dus hadden we geen tijd meer om nog andere dingen te bekijken en besloten dan ook direct naar de camping te rijden.

Net voor zonsondergang komen we aan op de prachtige camping Aba Huab. Daar zien we de man en vrouw met hun eigen 4×4 weer en besluiten naast hen de tent op te zetten. De camping staat op een zandgrond in the middle of nowhere, met prachtige uitzichten en wederom hele vriendelijke mensen. De dames improviseren macaroni met spulletjes (macaroni, knakworst en ketchup) die we in het piepkleine winkeltje vlak achter de camping hebben gekocht. Na het eten drinken we nog een biertje bij het kampvuur van onze 4×4-buurman en gaan dan slapen. Maar niet voordat Soo en Miranda de spin uit hun tent hebben verjaagd. Tot hun grote ergernis besloten Bas en ik ze niet te helpen. Een groot drama, alle opties worden overwogen, ‘we slapen in de auto, we slapen in de andere tent, de spin slaapt in de auto, de auto slaapt in de tent, oke we slapen wel gewoon in onze eigen tent’. Eén grote hysterie en voor Bas en mij het beste stukje theater van de hele reis. We hebben goed gelachen .

Na een heerlijk ontbijt vertrekken we de volgende morgen naar de volgende serieuze stad: Swakopmund. Een vrij uitgestorven kustplaatsje. De weg er naar toe is even bijzonder als het plaatsje zelf. We vertrekken met een vrij groen landschap om ons heen. Dit wordt op een gegeven moment wat zanderig en rotsachtiger en daarna is het alleen maar één grote zandvlakte zo ver je kunt kijken. We rijden ook de mist in en binnen ongeveer een uur daalt de temperatuur van 35 naar 15 graden. Aan de kust is het een stuk kouder! We besluiten naar het toeristenbureau te gaan om te kijken wat we in Swakopmund konden doen. In Kaapstad had ik al gezien dat ik in Swakopmund iets kon doen dat ik al sinds ik in Kaapstad ben wil doen: parachutespringen! Het was echter zwaar bewolkt dus ik had me er al op ingesteld dat het waarschijnlijk niet door zou gaan. Na een telefoontje naar het skydive-bedrijf bleek echter dat het rond 4 uur in de middag zou opklaren en dat het dus toch kon door gaan! Aah, hier was ik niet echt op voorbereid! Voor de volgende dag boeken we ook nog het sandboarden en gaan dan naar ons hostel. Om 4 uur wordt ik opgehaald, Bas gaat mee voor de morele steun. We rijden de woestijn in en op een totaal verlaten stuk, vlakbij het Chinese satellite tracking station (wtf?!) is het vliegveld. Naja, twee houten hutjes en een landingsbaan die door autobanden wordt afgezet. Ik mag/moet als eerste springen. Samen met de instructeur en de cameraman klim ik in het vliegtuig. Ik vraag me af wanneer de deur dicht gaat, maar er zat geen deur in het vliegtuigje. Zodra we opgestegen zijn verdwijnen al mijn zenuwen. Het uitzicht is zo adembenemend mooi! Aan de ene kant woestijn tot zover je kunt kijken en aan de andere kant oceaan tot zover je kunt kijken. Op 10.000 ft is het dan zover! De cameraman klimt als eerste uit het toestel en daar gaan we dan!! Aaaaaaaah!! De vrije val is echt onbeschrijflijk. Ongeveer 15 seconden val je met 220 km/u richting de aarde en de adrenaline giert door m’n lichaam! Echt geweldig!! Daarna gaat de parachute open en is het muisstil. Ik mag nog even zelf sturen en binnen ongeveer vijf minuten staan we weer aan de grond. Wat een prachtige ervaring op de mooiste plek op aarde!

Na het avondeten gaan we nog even de kroeg in en toen ik daarna in bed lag heb ik de sprong in m’n hoofd nog een keer of tien beleefd. De volgende ochtend staat echter de volgende adrenaline-rush op het programma: sandboarden. We rijden naar de duinen in de woestijn. Bas gaat stand-up boarden omdat hij al snowboardervaring heeft en wij drieën gaan lie-down boarden. Wat er op neerkomt dat je op je buik op een stuk bordkarton een zandduin afglijdt. Mijn record staat op 67 km/u, natuurlijk in schril contrast met de vorige dag, maar wel supergaaf om te doen. Met 60 km/u van je board afvliegen en daarna 5 keer over de kop gaan is trouwens wat minder, maar het staat vast leuk op de video . Ik vind nu trouwens nog woestijnzand in kleren enzo. Tegen de middag is het tijd om door te rijden naar de volgende topbestemming van onze reis: Sossusvlei, dé woestijn van Namibië.

We arriveren weer net voor zonsondergang op de camping. We hebben echter geen eten meer bij ons, de receptie en winkel stonden op het punt te sluiten, de creditcardterminals werkte niet en geen enkele pinautomaat in de omgeving gaf geld met onze bankpassen. Na veel gemor heb ik m’n rijbewijs achter kunnen laten zodat we toch wat konden eten en de volgende dag konden betalen. De volgende dag nog steeds veel gedoe met betalen, maar daarna konden we dan toch eindelijk de woestijn in. We hadden zelf geen 4×4 dus we konden maar een beperkt stuk rijden. Daarna was er een soort pendeldienst die op en neer de woestijn in reden. Dit was eindelijk een woestijn zoals ik me die altijd voorstel: hoge duinen en rood heet zand zo ver je kunt kijken. We lopen wat rond in de hitte en spelen wat met perspectief op onze foto’s in de Deadvlei. Een opgedroogde kleigrond met dode bomen.

We vertrekken weer op tijd om ons volgende doel te bereiken: Aus. We redden het echter niet voor zonsondergang en we besluiten in het kleine plaatsje Betta te overnachten. We vragen op de camping hoeveel inwoners het plaatsje eigenlijk heeft. We krijgen te horen dat het eigenlijk niet echt een dorp is, maar alleen een boerderij en dat er 12 mensen wonen. De camping is wel heel mooi. Er zijn maar vier plekken, maar die zijn allemaal voorzien van zithoekje, braai, carport (ja echt, en op het dak kun je slapen als je wilt) en stromend water. Bas en ik slapen in de open lucht op het dak zodat we sterren kunnen kijken. Echt ongelooflijk hoeveel sterren je aan de hemel kunt zien wanneer er helemaal geen ander licht in de omgeving is. Het is eigenlijk gewoon niet donker.

De volgende dag rijden we door naar onze laatste twee geplande bestemmingen. Kolmanskop en Luderitz. De laatste is een stad die ook aan de kust ligt en vlak daar voor ligt een oud mijnwerkersdorp (dit gebied staat bekend om zijn diamantmijnen) wat nu een spookstad is, dit is Kolmanskop. We kwamen er om ongeveer 14.00 uur aan en toeristische attractie dat het is: gesloten. Het is dus niet meer dan een stel huizen waar een hek om heen staat. Je kunt er alleen van 8.00 tot 13.00 in. We rijden dus een stukje door naar Luderitz. Als je zou zeggen dat dit ook een spookstad is zou je het geloven. Er is niemand op straat te bekennen en er hangt een hele rare sfeer. Volgens mij word je ook wel een beetje gek als je hier zou wonen. We kijken even rond en eten wat en besluiten dan terug te rijden naar de camping in Aus. Ik had echter op de kaart een plaatsje gezien dat Rotkop heette en het leek me wel leuk om een foto van het bordje te hebben. We hadden immers de hele reis al dubbel gelegen om rare plaatsnamen met als hoogtepunten: Stinkwater, Moedverloor, Keerweder, Dwars-In-Die-Weg en mijn all-time-favourite Suurbraak (ligt op de Garden Route). Op onze weg naar Luderitz waren we alleen geen enkel dorpje of bordje tegen gekomen, dus we vroegen ons af wat het precies was. Op een gegeven moment zien we het, een wit afgebladderd bord waar nog net de contouren van het woord Rotkop zichtbaar op zijn, midden in een zandvlakte waar geen huis of iets anders te bekennen viel. We rijden een stukje over een zandpad naar het bord en nemen wat foto’s. De zon was al onder aan het gaan. Normaal zou ik hier niet zo’n uitgebreid verhaal van maken, maar op het moment dat we weg willen rijden zien we het pad niet meer zo goed. We rijden een klein beetje de berm in en ja hoor, vast in het zand! Wat we ook proberen, de auto graaft zich alleen maar dieper in. Het is inmiddels donker en we zien onszelf al langs de kant van de weg kamperen. Gelukkig kwamen er wat aardige visserslui langs die op weg waren naar Luderitz. Ze hadden een bakkie en het nodige touw om ons uit het zand te trekken. We hebben hier heel veel geluk mee gehad. We hebben daarna ongeveer een uur naar Aus gereden en zijn geen auto meer tegen gekomen.

We slapen op de camping in Aus. De volgende morgen worden we nog getrakteerd op een geweldig uitzicht en dan is het al weer tijd voor de lange lange weg terug naar Kaapstad. We hebben best doorgereden en rond 22.00 uur, 5.500 km later, waren we weer terug in Villa Bianca. Toen moest de auto nog teruggebracht worden naar het verhuurbedrijf (“Waarom is de auto zo vies?” “Etosha, Namibië.” “Ah dan is het goed!”) en rond 1.00 uur lag ik weer in mijn eigen bed. Toen was het weer maandag en moest er weer gewoon gewerkt worden. Maar wel met een geweldige ervaring rijker die ik nooit meer zal vergeten!

Rotkop is trouwens een treinstation, maar dan zonder trein en zonder station. Het bord stond echt in the middle of nowhere, er was absoluut geen rails of perron te bekennen. Een stuk oostelijker zag ik echter dezelfde soort borden en liep er een spoor parallel aan de weg. Waarschijnlijk is het stuk spoor bij Rotkop dus verdwenen of nooit afgemaakt, wie het weet mag het zeggen…

In Kaapstad zit een toeristenbureau voor Namibië, vijf minuten van mijn kantoor vandaan. Samen met hen hebben we de route die we zouden gaan rijden bepaald. Daarnaast raadden ze ons aan om al een paar campings te boeken zodat we op de mooiste plaatsen zeker plek zouden hebben. Dit konden we gelukkig ook via hen regelen.

Vanaf Kaapstad is het ongeveer 7 uur rijden naar het plaatsje Noordoewer aan de grens. Op vrijdag zijn we heel vroeg opgestaan om de Nissan X-Trail die we gehuurd hadden op te halen van het vliegveld. Overigens dezelfde Nissan X-Trail die we ook gehuurd hebben voor de trip door Krugerpark. Een 4×4 met daktent voor Namibië was uiteindelijk toch te duur, dus dit was een goed alternatief.

‘s Ochtends om 6 uur aangekomen bij het verhuurbedrijf begon het al meteen met problemen. De auto was niet beschikbaar omdat hij de vorige avond niet teruggebracht was. Om een lang verhaal kort te maken: het heeft ons 2 uur gekost om een andere auto mee te krijgen en toen was op miraculeuze wijze toch ineens de X-Trail beschikbaar (waarschijnlijk uit de lucht gevallen ofzo). Rond 9 uur konden we dan toch eindelijk vertrekken naar onze eerste bestemming: een camping met hot springs genaamd Ai-Ais bij de Fish River Canyon in het zuiden van Namibië.

Halverwege de middag arriveerden we bij de Zuid-Afrikaanse grens. Wat een verschil met Nederlandse grenscontroles! We moesten ons paspoort onder andere bij de politiepost laten zien. Deze mensen waren zo vriendelijk en maakten zoveel grappen met ons dat het leek alsof ze al vanaf 9.00 ‘s ochtends aan de drank hadden gezeten. Misschien was dat ook wel het geval, wat wil je ook in die hitte. Het was denk ik tegen de 40 graden aan.

Bij de Namibische grens waren ze wel wat chagrijniger maar we konden toch zonder problemen onze weg vervolgen. Zodra je Namibië binnenrijdt waan je jezelf in een maanlandschap. Heel veel rotsen en zand en in de wijde omtrek niks of niemand te bekennen. Dan is het nog een klein stuk over de verharde weg tot de afslag naar Ai-Ais die over een gravel road loopt. We rijden tussen de rotsen door en dan net voor zonsondergang staan we voor de poort van de camping. In de receptie vragen we wat de temperatuur hier zo ongeveer is. Het antwoord was: nou ongeveer 30 graden… … … ‘s nachts. We besluiten de tenten niet meer op te zetten maar in de open lucht te slapen. Maar niet voordat we een blik geworpen hebben op de hot springs (temperatuur van het water was 65 graden!) en een duik in het zwembad genomen hebben, waarvan het water ook veel warmer was dan de buitentemperatuur.

De volgende dag vol goede moed op naar het uitkijkpunt over de Fish River Canyon. Op de Grand Canyon na is dit de grootste canyon in de wereld. Net voordat we het uitkijkpunt bereiken krijgen we echter een lekke band. Geen wonder met die wegen. Er liggen veel scherpe stenen tussen het grind. De band verwisselen was gelukkig zo gebeurd en konden we daarna genieten van het prachtige uitzicht over de canyon.

Het plan was om die dag verder door te rijden naar Windhoek, de hoofdstad van het land. Ik schat ongeveer 400-500 km van de Fish River Canyon vandaan. Het was alleen niet zonder risico, want we hadden dus geen reserveband meer. Als we weer een lekke band zouden krijgen dan kon het wel eens lang duren voordat we hulp konden verwachten. Het land is zó enorm uitgestrekt dat de kleinste afstand tussen twee ‘steden’ op z’n minst 200-300 km is. Je kunt er ook makkelijk 1 of 2 uur rondrijden zonder een andere auto tegen te komen. Uiteindelijk stoppen we in het plaatsje Keetmanshoop wat ongeveer op de helft tussen Fish River Canyon en Windhoek in ligt. We gaan naar een garage en bellen het verhuurbedrijf om te vragen of we op hun kosten een reserveband mochten kopen. Dit mocht echter niet, ze zouden de kosten van de band niet vergoeden als we het toch zouden doen. Onze enige optie was om naar het vliegveld van Windhoek te gaan om bij die vestiging van het verhuurbedrijf een reserveband op te halen. De weg van Keetmanshoop naar Windhoek was echter wel verhard dus besloten we het er maar op te wagen.

We kwamen ‘s avonds laat aan en besloten om in een backpackershostel te overnachten. De volgende ochtend rijden we naar het vliegveld waar we te horen krijgen dat ze daar absoluut geen reserve-onderdelen hebben. Ze hadden niet zo’n hoge pet op van degene die ons vanuit Kaapstad had verteld dat we naar het vliegveld moesten komen. We werden teruggestuurd naar Windhoek om daar in hun depot alles te regelen. Zo gezegd, niet zo gedaan. 2 uur later dan gepland konden we onze weg vervolgen. Door dit gedoe hebben we helaas niet veel van Windhoek zelf kunnen zien, maar het lijkt gewoon een fatsoenlijke stad waar alles te krijgen is. Alleen tien minuten rijden buiten de stad waan je jezelf weer in een compleet niemandsland.

Ons volgende doel, iets wat één van de hoogtepunten van de reis zou moeten zijn geweest: Etosha National Park. Net zoals Krugerpark is dit een natuurpark met wilde dieren. Het ligt in het noorden van Namibië en is de noordelijkste bestemming die wij aangedaan hebben. Onderweg hebben we een aantal controles op de weg gehad onder het mom van ‘verkeersveiligheid’. Ons motto was hierbij ‘smile and wave!’ en na een vriendelijk praatje konden we iedere keer zonder problemen doorrijden. Zodra we de oostelijke toegangspoort van Etosha door gingen kregen we al meteen wat zebra’s en giraffen te zien. Dat beloofde dus veel goeds! Ik vond het nog steeds prachtig om die dieren in het wild te zien lopen, maar na Krugerpark was ik niet meer zó lyrisch als de andere drie die nog geen wilde dieren hadden gezien. Dit werd me niet echt in dank afgenomen geloof ik .

Net voor zonsondergang arriveerden we bij het meest oostelijke rest camp Namutoni. We hadden echter een kampeerplaats in het tweede rest camp Halali geboekt, maar we mochten niet meer verder rijden omdat na zonsondergang niemand meer in het park mag rondrijden. We hadden dus geen keuze en hebben in Namutoni onze tenten opgezet. Tijdens het opzetten van de tent hoorden we een aantal vogels die ik het raarste vogelgeluid ooit heb horen maken. Bleh. Blebleh. Bleh. Onze lach inhouden was onmogelijk en dit geluid hebben we de rest van de trip nog geïmiteerd. Nadat de tent stond zijn we gaan kijken bij de waterplaats waar je vanuit het rest camp uitzicht op hebt. Normaal gesproken is dit een van de weinige waterplaatsen waar ook echt water in zit. Om die reden zou je er dus iedere avond dieren moeten kunnen spotten. We hoorden echter dat het de week ervoor flink geregend had en dus waren er nu geen dieren te zien. De natuur is echter wel prachtig en het uitzicht heeft dus toch schilderachtige foto’s opgeleverd.

De volgende dag hadden we de hele dag om door het park te rijden. Ik kan er kort over zijn. Aantal Big Five-dieren gespot: 0. Wel veel zebra’s, giraffen, wildebeest en impala’s (of waren het nou kudu’s en springboks, je moet niet alles geloven wat ik zeg ). Maar helaas geen leeuwen, luipaarden of olifanten. Iets waar het park toch wel om bekend staat en waar we toch stiekem wel voor kwamen. Geeft niet, het park zelf is op zich al prachtig! Over de Etosha Pan, een opgedroogd zoutmeer, heb je een 360 graden uitzicht zo ver je maar kunt kijken. De originele kleur van de auto was aan het eind van de dag niet meer te zien door alle modderpoelen waar we doorheen ‘moesten’ rijden. De volgende avond hebben we in het westelijk gelegen rest camp Okaukuejo (heeft me drie dagen gekost om het uit te kunnen spreken) geslapen. Ons werd gezegd dat hier iedere avond een neushoorn bij de waterplaats zou zitten, maar die avond was hij natuurlijk nergens te bekennen.

De volgende ochtend zijn we vertrokken uit Etosha om onze weg door het westelijke gedeelte van het land te vervolgen. Onze volgende bestemming was Khorixas.

Wordt vervolgd…

Laat ik nu eerst maar beginnen met vertellen wat ik de afgelopen weken allemaal heb gedaan. Ik heb m’n leven in Kaapstad na m’n vakantie inmiddels weer opgepakt, maar dit is alles behalve ‘normaal’ te noemen. Met een uur vertraging landde ik op woensdagavond 3 maart op de luchthaven. Soo en Miranda stonden me op te wachten en hebben me teruggebracht naar Villa Bianca. Onderweg kon ik in het heel kort vertellen wat ik allemaal had meegemaakt en zij vertelden wat zij de afgelopen weken hadden gedaan. Ook kreeg ik te horen dat er een heleboel nieuwe mensen in huis ingetrokken waren en dat het heel gezellig was. Dat betekent tegelijkertijd dat ik vanaf dat moment het langste in Villa Bianca woon en iedereen die dus voor mij in Kaapstad aangekomen is inmiddels weer terug in Nederland is. Ik was dus erg nieuwsgierig naar de nieuwe mensen. Ik kan jullie nu vertellen dat alle nieuwelingen super zijn! We zijn nu veel meer een groep en doen veel dingen samen, zoals samen (uit)eten, uitstapjes en uitgaan in het weekend.

Zodra ik weer thuis was waren er dan ook al volop plannen voor het weekend. Ik had echter eerst nog donderdag vrij om uit te slapen en kleren te wassen. Ik hoopte echter stiekem dat ik vrijdag ook nog vrij kon nemen omdat ik toch wel vrij moe was. Het was nou niet bepaald een relaxvakantie geweest, want we moesten vaak heel vroeg op staan. Toen ik alleen heel subtiel vroeg of ik toch echt al weer op vrijdag moest beginnen op m’n stage was het antwoord ‘ja’. Dus helaas, maar op zich geen probleem. Ik kon in het weekend toch weer uitslapen. Vrijdagavond een braai gehad en zaterdag een relaxdag. Zondag stond Goldfish in Kirstenbosch op het programma! Iedere zondagmiddag tot en met april geeft een Zuid-Afrikaanse band een concert in de botanische tuin vlakbij Kaapstad. Het hele huis had kaartjes en ze hadden er ook één voor mij gekocht. De botanische tuin is echt prachtig, er is een groot grasveld waar het publiek op kan zitten en een groot podium met de Tafelberg op de achtergrond. Het concert was echt geweldig!! In Nederland ga ik eigenlijk nooit naar concerten maar dit was wel een hele gave ervaring. Waar anders kan je op je blote voeten in het gras in de bloedhete zon (het was 38 graden en zweten geblazen) van één van de populairste bands in Zuid-Afrika genieten? Uiteindelijk moe, bezweet maar voldaan bij DaVinci’s aangeschoven om een pizza te eten en daarna naar huis om te slapen.

Er stond weer een gewone week met stage op het programma. Het leuke is wel dat tijdens mijn vakantie iemand die in 2008 stage bij Intergate heeft gelopen terug is gekomen en er nu vast werkt. Zo kan het dus gaan… Hij gaat de webdesign/webmarketing-tak een andere richting op sturen en ik kan daarbij assisteren. Heel interessant dus en ik ben dan ook benieuwd hoe dit in mijn laatste maanden zal gaan ontwikkelen.  Toen ik vrijdagmiddag rond 16.00 uur nog hard aan het werk was (:P) kreeg ik een bericht van Soo. “Wat zullen we gaan doen dit weekend?” Ik kon zo snel alleen op mijn standaardantwoord op deze vraag komen. “Naar het strand misschien?” “Nee, ik wil niet in Kaapstad blijven, ik heb gelezen dat Citrusdal heel mooi is.” Na een paar websites bekeken te hebben en wat andere mensen opgetrommeld te hebben die ook mee willen, hebben we besloten om vrijdagavond nog te vertrekken en zondagavond weer terug te komen. Citrusdal ligt ongeveer op 2 uur rijden ten noorden van Kaaptad en ligt middenin de Cederbergen. Eenmaal thuis gekomen waren Miranda en Soo al druk bezig met het zoeken van een accommodatie. Er moest snel iets gevonden worden omdat we dezelfde avond nog wilden vertrekken en niet te laat wilden aankomen. Een aantal plaatsen waren vol of te duur. Uiteindelijk hadden ze een backpackers hostel aan de lijn, maar die zaten voor dat weekend ook al vol. Ze konden wel een tent voor ons opzetten. Dit klonk wel goed, belachelijk goedkoop en daarnaast hadden we ook niet veel keus. Zo gezegd zo gedaan, zo gegeten, zo boodschappen ingeladen en koffer ingepakt. Uiteindelijk waren Soo, Miranda, Bas en Mart klaar om te vertrekken naar Gekko backpackers. Sinds ik terug ben van vakantie slaap ik weer in de grootste kamer van Villa Bianca en Bas is m’n nieuwe kamergenoot. Jullie hebben vast de reactie van zijn moeder op één van mijn vorige blogberichten gelezen (waarvoor bedankt!). Hoe toevallig kan het zijn? Maar dit allemaal geheel terzijde.

Rond 23.00 uur kwamen we uiteindelijk op plaats van bestemming aan. Dit nadat we in het donker bijna een vos hebben aangereden, over een onverklaarbaar zwart object (suggesties graag in de comments) op de weg zijn gereden en daardoor de nummerplaat aan de voorkant van de auto verloren zijn en de auto even met alle lichten uit stil hebben gezet op de totaal verlaten weg zodat we de ongelooflijke sterrenhemel konden zien. Het was zo donker dat je enorm veel sterren kon zien. Ik had dit nog nooit gezien en had geen flauw idee dat er zóveel sterren waren. Echt prachtig!!! Net zoals het hostel trouwens. Normaal gesproken zijn deze toch niet je van het, maar deze was echt bijzonder goed. De mensen waren ook supervriendelijk en onze tent was super geplaatst onder de easterbunnytree. We kwamen in het donker aan en het silhouet van de boom leek in het donker op een paashaas. Na wat bier, wijn, gitaarspel van Bas en staren naar de sterrenhemel hebben we maar besloten om te gaan slapen. De volgende ochtend wachtte ons een nieuwe verrassing. Namelijk de omgeving bij daglicht. Die is echt prachtig en weer zo anders dan de andere delen van Zuid-Afrika die ik tot nu toe gezien heb.

Na langzaam ontbeten te hebben en wat boodschappen gehaald te hebben in Citrusdal heeft Luke ons door het natuurgebied dat bij het hostel hoorde rondgeleid. De oom van Luke was de manager van het hostel en hij werkte daar vaak. Door zijn cowboyhoed was hij door ons al binnen enkele minuten omgedoopt tot Lucky Luke. Zoals elke Zuid-Afrikaan die niet in een grote stad leeft kon Luke ons heel veel vertellen over de natuur, de dieren (slangen en schorpioenen) en de enige echte rotsschildering die op hun terrein voorkomt vertellen. Daarna zijn we zelf nog door de boomgaarden met citrusvruchten door naar de rivier gelopen. Op de terugweg kwamen we de manager tegen die blijkbaar ganzen rond had lopen die terug in hun hok moesten. Hij vroeg of we mee wilden. Natuurlijk wilden we dit, niet in de laatste plaats omdat we zo achterin een ‘bakkie’ konden zitten. Als je in Zuid-Afrika bent is achterin de bak van een pickup zitten toch wel iets wat je gedaan moet hebben. Eenmaal terug in het hostel was het tijd voor de braai, welke later op de avond ontaardde in een feest, niet in de laatste plaats aangejaagd door de groep totaal dronken lesbiennes. Ons idee was echter om ons toch enigszins in te houden omdat we besloten hadden de volgende dag een hike van acht uur te houden naar de Wolfberg Cracks. Drie gigantische scheuren in een gebergte, een route die absoluut spectaculair zou zijn. Ons was alleen wel aangeraden om zeker rond 7 uur ‘s ochtends te starten, wat betekende dat we rond 5 uur op zouden moeten staan omdat het 1-1,5 uur rijden over een zandweg naar het beginpunt zou zijn.

De combinatie feest+vroegopstaan is natuurlijk vragen om problemen. Toen de wekker dan ook ging was het voor sommigen van ons dankzij het feest nog onmogelijker om wakker te worden dan voor de rest. 5 uur werd uiteindelijk 7 uur, wat toch best prima was eigenlijk gezien de omstandigheden en om 9 uur stonden we aan het beginpunt. Ons werd verteld dat we wel te laat waren voor de route van 8 uur, maar dat er ook een route van 4 uur door de cracks was. Eerst 1,5 uur omhoog klimmen tot de ingang van de cracks. Toen begon de uitdaging pas echt. De juiste route vinden was niet zo makkelijk en op sommige punten moesten we elkaar over en onderdoor de rotsen heen helpen. Het was zwaar, maar absoluut adembenemend. Het is onbeschrijflijk hoe het is om midden in een berg te staan, jullie zullen dan ook moeten wachten op de foto’s om een iets beter beeld te krijgen . Eenmaal teruggekomen in Gekko was het tijd om afscheid te nemen en weer terug naar Kaapstad te rijden. Het was zeker één van de mooiste weekenden hier en hoogstwaarschijnlijk gaan we nog een keer terug!

Een nieuwe stageweek brak aan, met voornamelijk vertaalwerk om te doen. We kunnen dan ook gauw fast-forwarden naar afgelopen weekend. Soo en ik hebben al een tijdje de wens om kitesurflessen te nemen. Afgelopen zaterdag zou dan het moment moeten zijn waarop dit zou moeten gebeuren. Het weekend daarvoor kon het al niet door gebrek aan wind en zaterdag was dit helaas weer het geval. Toen zijn we met de andere van het huis meegegaan naar K-Day, een muziekfestival in Somerset West, +/- 45 minuten van Kaapstad vandaan. Daar hebben we ons heerlijk in het zonnetje vermaakt en ‘s avonds zijn we weer ouderwets uitgeweest. Dit was voor mij al weer een maand of twee geleden, dus dat was wel weer heel leuk. ‘s Nachts heel laat thuis en zondag absoluut een kater, maar oké we hebben hard gelachen. Zondag was hier een nationale feestdag. De regel is hier als een feestdag in het weekend valt iedereen de maandag erop een dag vrij heeft. Dit bood ons de kans om maandag toch nog te gaan kitesurfen. Maandagochtend stond er een sterke wind in Kaapstad, dus met goede moed zijn we naar Langebaan geraasd. Ik was hier al eens geweest en door de lagune is Langebaan één van de beste plekken op de wereld om te leren kitesurfen. Ik kan echter nu vertellen dat het absoluut cool is om te doen. Een vlieger van 8 meter breed kan je met het grootste gemak over het strand sleuren. Het ziet er dan ook makkelijker uit dan het is. Het controleren van de vlieger is een ware kunst! We zijn alleen maar tot het body draggen gekomen – jezelf op je buik door het water laten slepen. We hebben eigenlijk op z’n minst nog een les nodig om op het bord te leren staan. We weten alleen nog niet of we dit gaan doen. De lessen zijn vrij prijzig en we willen nog zoveel andere dingen doen…

Tot zover de belevenissen van afgelopen week. Zoals jullie kunnen lezen verveel ik me dan ook geen moment. En het belooft nog leuker te worden! Op dit moment zijn we bezig met het plannen van een trip naar Namibië tijdens het paasweekend en de week daarna! We hebben dit idee sinds het weekend in Gekko. Het idee is om een 4×4 met daktent te huren en onder andere een route door de woestijn te gaan rijden. We hebben de route zo goed als uitgestippeld. 4×4′s zijn alleen wel duur om te huren, dus misschien dat we met een gewone auto gaan. Om de dingen wat in perspectief te plaatsen: Namibië is 12x zo groot als Nederland en maar heeft slechts 2 miljoen inwoners. Dit maakt het één van de dunstbevolkte landen op de wereld en is mede daardoor een stuk veiliger dan Zuid-Afrika. Namibië heeft een grote woestijn, een prachtig natuurpark en op de Grand Canyon na de grootste canyon ter wereld (zou dit dan wel echt op de Grand Canyon lijken??). Daarnaast is er slechts circa 1600 km van de wegen verhard en rond de 32.000 (!!) km onverhard. Een serieuze auto is dus geen overbodige luxe. Het kan dus niet anders dan dat deze trip supergaaf wordt. Ik heb er dan ook heel veel zin in en gelukkig was het geen probleem om een paar dagen extra vrij te krijgen op m’n stage. Wordt uiteraard vervolgd…

Ik heb jullie weer alles verteld wat ik wilde vertellen, maar ik kan dit bericht natuurlijk niet afsluiten voordat ik gevraagd heb hoe het allemaal met jullie gaat. Ik hoor niet heel veel meer over de perikelen in Nederland. Alleen dat bij jullie de lente weer een beetje begint aan te breken. Ik ben alleen niet heel erg jaloers, het weer is hier nog steeds prima. De winter zit er echter wel een beetje aan te komen. ‘s Avonds is het tegenwoordig wel iets kouder, maar overdag is het vaak nog op z’n minst 25 graden. Sorry.

Graag zie ik jullie reacties weer tegemoet, hou de website in de gaten voor zo nu en dan wat nieuwe foto’s en tot de volgende ronde!

Mart

Veel leesplezier en groetjes,
Mart

26-2 / 20 graden

Zeer vroeg uit de veren. We lopen om 5.00 uur over straat met onze koffers. Het wordt al licht. Na een voorspoedige vlucht zijn we om 8.10 uur in Joburg geland. We pikken onze huurauto, een nagenoeg nieuwe Nissan X-Trail. Een forse auto die we, bleek later, ook wel nodig hadden in de bush bush. Het is mooi weer, wel wat bewolkt maar droog!

De auto met John aan het stuur gaat als de brandweer. Met de gehuurde Tom Tom hebben we de 380 km naar Sabie er in no time opzitten. In Sabie aangekomen is er geen B&B te krijgen omdat er een evenement is en we worden geadviseerd door te rijden naar Graskop. Dit is al onderdeel van de Panoramaroute die we de volgede dag zouden starten. We bezoeken de Mac Mac Falls, 2 grote watervallen, mooi om te zien.

In Graskop aangekomen krijgen we een huisje in een park aangewezen. We moeten zelf koken maar dat mag ook wel eens. Bij de Spar boodschappen gedaan. Toen we uit de winkel kwamen was het aan het regenen, een ware hoosbui. Het is triest om te zien dat de zwarte Afrikaanse mensen langs de kant van de weg lopen met een zak rijst op hun hoofd en wij rijden met een dikke auto hen voorbij met een tas vol lekkere dingen. Wat een verschil, het went niet bij mij. Thuisgekomen zit er een hond met 3 poten voor de deur vol met plekken op zijn huid. Nog een hondje liep voor onze auto uit of hij wilde zeggen: “volg mij maar”. Tim heeft meer moeite met deze dieren aanzien dan de mensen. Die dieren kunnen er echt niets aandoen. Ja Tippie, je hebt het maar goed! We geven die beestjes de restjes van ons eten,  ze blijven heel de nacht voor onze deur liggen. In de winkel stond een man voor ons, had een enorme lucht bij zich en was in vodden gekleed. Maar hij koopt van zijn geld 2 flesjes bier, moeilijk te vatten. Het komt nooit meer goed met die mensen.

27-2 / 20 graden

We zetten de Panoramaroute in en komen langs de Pinnacle, het eerste viewpoint van de dag. Een hoge smalle rots in de vorm van een “pin” midden in het groen. Verder naar “God’s Window”. Hoge verwachting gezien de naam. We parkeerden de auto en liepen een behoorlijk traject door “de jungle” en klommen hoger en hoger. Het werd steeds mistiger en boven aangekomen zagen we nog even het “uitzicht”. Alleen maar groen, bos en woud. Een glooiend landschap zover je kon kijken. Wat is  Zuid Afrika groen. Eigenlijk een groot natuurreservaat!  De wolken dreven tegen de berg en het uitzicht was weg.

Ja wat nu? Want dat betekende dat we nergens meer uitzicht zouden hebben. We besluiten terug te rijden en een oud mijnwerkersdorpje te bezoeken. Daar hebben we koffie gedronken en wat rondgekeken. Het was ondertussen 13.00 uur geworden en besloten de route te hervatten. Het was wat bewolkt maar niet mistig meer. Het is een goede beslissing gebleken want verder hebben we heel de middag van de prachtige uitzichten en het mooie weer genoten.We zagen nog meer watervallen en arriveerden bij Blyde River Canyon. We bezichtigden daar de Burke’s Luck Potholes, gaten in het gesteente wat door erosie veroorzaakt is door de eeuwen heen. Het leken net heupgewrichten, heel apart. We gingen al voorzichtig vergelijken met de Grand Canyon, zo mooi. Op het parkeerterrein waren kraampjes waar afrikaanse vrouwen souveniertjes verkochten. We hebben wat dingetjes gekocht, hebben ze ook weer een goede dag.

Daarna verder naar de 3 Rondavels . Bergen, rotsen in de vorm van een hut. Prachtige kleuren als de zon erop stond. Tig foto’s genomen want dit beeld wilden we niet vergeten. Wat een prachtige route, niet voor niets heet het de Panoramaroute, ongeveer 100 km lang.  Het was al 17.00 uur ondertussen en we hadden nog 100 km voor de boeg naar onze volgende bestemming. KURHULA LODGE (wat innerlijke rust betekend in het afrikaans  midden in de bush bush). Geboekt voor 2 nachten. We wilden er voor het donker aankomen. We naderen de ingang van het bospad en rijden het bos in. Jeetje, wat een pad, berg op berg af, kuilen ontwijken en slinger de slang over het pad. Dat was dus de reden waarom we een forse auto nodig hadden!  Na 5 km kwamen we bij een hek, yes we zijn er dachten we. Het was bijna donker dus mooi. We werden meteen uit onze droom gehaald door de ranger die bij het hek stond want hier begon dus het onbeveiligde gebied en we kregen een routebeschrijving waar we niet lekker van werden. Nog 7 km te gaan en ramen dicht laten en in de auto blijven. We passeerden wat elanden of zoiets en reden verder. Het is ondertussen pikdonker geworden en hadden totaal gaan idee hoe lang we nog moesten rijden. Het werd niet echt duidelijk aangegeven vonden we en Mart belde de eigenaren van de lodge op om te vragen of we wel goed zaten. Ja hoor, jullie zijn er bijna.  Nou daarna duurde het in onze beleving nog een half uur maar dan zagen we toch lichtjes branden en daar stonden Kim en Sander ons op te wachten. Het was dik 19.00 uur ondertussen. Het was al een avontuur om hier te komen!

Een supervriendelijk stel uit Nederland die de Lodge runnen samen. Zo uit het programma, het roer om zeg maar. Mart had veel met hen gemaild dus er was al een soort van band opgebouwd. Ze lieten ons de lodge zien en we waren meteen enthousiast. Prachtg gewoon. Alles zo mooi gerenoveerd, echt knap. Ze hadden heerlijk gekookt en we hebben samen heerlijk gegeten. We drinken op de veranda met hen een wijntje en de mannen een biertje en de verhalen komen, hoe zij ertoe gekomen zijn om hier in de bush bush ver van iedereen verlaten te gaan wonen. Ze vertelden helemaal verliefd te zijn op Zuid-Afrika en daarom besloten hebben er te gaan wonen. Hij had er voorheen al al 4 jaar  gewoond. Ze hoorden gebrom in deverte, oh dat is een hippo zeden ze. Een nijlpaard, en ja hoor ze schenen met de lamp richting de rivier en we zagen in de verte een neushoorn met jong staan. Dit verzin je toch niet! Dan gaan we toch slapen want de volgende morgen hebben om 6.00 uur een game drive door het bos rondom de lodge. Oh ja, dan worden we er door Sander op gewezen altijd eerst onze schoenen te controleren voor we ze aantrekken want er kan wel eens een schorpioen in zitten. Oké! We sliepen onder een grote klamboe op een heerlijk bed.

28-2 / 30 graden

We sliepen prima en de volgende ochtend stond er een ranger met een heuse safari-jeep ons op te wachten. We reden door het bos en hoorden zoveel vogels fluiten, de zon komt op wat een paradijs! Dan staan er ineens 2 giraffen voor de jeep, geweldig wat een mooie beesten. Foto, foto! We kregen een bakkie koffie met een muffin die Kim mee had gegeven. De ranger vertelde van alles overde dieren en de omgeving. Leuke vent was het, had wel humor. We zagen nog kleine wilde dieren en een jakhals maar geen grote dieren meer. Om 8.00 uur waren we terug. We gingen lekker douchen en daarna stond een overheerlijk ontbijt op ons te wachten. Wat een luxe. Toen zagen we pas hoe prachtig het er was, een waar paradijsje. Hun huis met grote rieten dak en 2 lodges met rieten daken waar 2x 4 gasten konden verblijven. Zoiets hadden we nog nooit gezien. Wij waren de enige gasten deze dagen, het was ver einde seizoen. Maar ook in de winter, het is dan nog tussende 15 en 20 graden hebben ze volop, vooral Nederlandse gasten. Na het ontbijt gingen we lekker relaxen, bij zwembad zitten en genieten van de zon, want die scheen volop. Zalig gewoon. Er liep een wrattenzwijnfamilie door de tuin en Kim haalde wat fruit om te geven. Ze aten gewoon uit je hand. Lelijke maar hele grappige beesten.

Om  15.00 uur stond er een trip met een boot op de Olifantsrivier gepland. We moesten er zelf heen rijden wat een beetje tegenviel. Het was verder dan verwacht maar we kwamen net op tijd aan om mee te kunnen. We hadden van Kim een koelbox met sandwiches en drankjes meegekregen, want op de boot was niets verkrijgbaar. Het was warm en een lekker windje, zeer verradelijk. Leuk tripje, hippo’s en een hele grote krokodil gezien. Verder was het een beetje saai omdat we geen dieren meer zagen. Terug aangekomen in Kurhula stond er een Afrikaanse braai op ons te wachten op het terras beneden bij de rivier. Kampvuurtje aan. Boerewors ( ja zonder t) en Afrikaanse steak op de braai. Dat ging er wel in. Ze verwennen de gasten enorm. Kwaliteit en klantgerichtheid staat hoog in het vaandel bij hen. Daarnaast waren ze echt erg leuk in de omgang. Het moet toch klikken. Later kwamen de verhalen over de brandweer en het werd later en later, heel gezellig.

1-3 / 25 graden

Na het ontbijt nog in het gastenboek geschreven, alleen maar positief! Dan op naar de poort van Kruger park in Phalaborwa, een uurtje rijden verderop. Bij de receptie hebben we eenwegenkaartenboek van de “Nasionale Krugerwildtuin” gekocht, tevens met informatie over de dieren die er te spotten zijn. De Engelse versie was uitverkocht dus moesten we wel de Afrikaanse versie nemen. Het is een beetje wennen als je het gaat lezen maar het is absoluut geen probleem om te begrijpen.

We reden door de poort en zagen binnen 5 minuten al 2 giraffen staan en meteen daarna een kudde olifanten. We waren natuurlijk erg enthausiast want in Addo Elephant Park hadden we er in een hele middag maar 6 gezien en nu al een hele kudde, super! We voglden een route op de kaart die we gekocht hadden bij de ingang en zien nog heel veel wilde dieren. Er liep een verharde hoofdweg door het park en er liepen onverharde zijwegen waar je gewoon in mocht rijden. Langzaam natuurlijk, 50 km/u op de verharde en 40 km/u op de onverharde weg. We zien een hoop dieren, zoals olifanten, zebra’s, impala’s en gnoes (wildebeest in het Afrikaans). Het hoogtepunt was echter een leeuwin die langzaam voor onze auto uitliep. We reden richting Olifants rest camp waar we de eerste nacht zouden verblijven. Dit hadden we wel geboekt om zeker te zijn van een huisje.  We komen om 16 uur aan en moeten meteen de safari jeep in want die zou al om 16.30 uur vetrekken voor een sunset gamedrive die we geboekt hadden. We dachten dat het om 18.00 uur was. We zien de zon onder gaan en zien de dieren meer in actie komen. De gids vertelde van alles. Dan komen we terug en gaan naar ons huisje, een rondavel voor 2 personen. Ze zijn erg basic maar voldoen (het is geen Kurhula lodge).  Het is een ronde hut met een rieten dakje. Leuke huisjes. Mart en Tim hebben hun eigen rondavel. We steken de braai aan en zitten lekker buiten.

2-3 / 36 graden

4.30 uur gaat de wekker van de mobiel van John. We moeten eruit voor een morning walk, ik had er meteen al spijt van. Om 5.00 uur moeten we verzamelen. 2 rangers met jachtgeweer staan op ons te wachten. We gingen de dieren op de vroege morgen aanschouwen. Ik hoopte echt dat het de moeite waard was want anders….

Maar het was de moeite waard, de ranger vertelde zoveel, bij elk vogeltje of wild dier dat hij hoorde wist hij wat het was. Hij had de universiteit van de kennnis over wilde dieren afgerond volgens mij want het was echt ongelofelijk wat hij allemaal wist. Hij vertelde dat de gouden regel wanneer er een dier dichtbij komt, NOOIT wegrennen! Dan komen ze je achterna. We moesten ook tekenen dat dit onze eigen verantwoording was om de wandeling te maken. Klonk gewichtig.  Maar het kwam allemaal goed, geen gevaar. We moesten achter elkaar lopen, niet praten, lachen of schreeuwen. We liepen over de vlaktes, niet over de gewone paden. We zagen buffels, giraffen, olifanten, neushoorns, impala’s en heel veel zebra’s.  En dat met een prachtige zonsopgang. Het hoogtepunt waren twee neushoorns die ongeveer 20 meter van ons vandaan voorbij renden. Geweldig!

Teruggekomen de dag vervolgd in het Krugerpark. We zouden de volgende avond in Lower Sabie slapen, 150 km verderop. Het park is volgens zeggen net zo groot als de Benelux, ongerepte natuur met duizenden wilde dieren. De natuur heeft er zijn beloop, er is geen invloed van mensen op de dieren. Wel zijn er de accomodaties om te overnachten, 6 parken met huisjes/lodges. Je moet er om 18.00 uur zijn dan want dan gaan de poorten dicht. “s Avonds mag niemnd het park in zonder begeleiding van een ranger, alleen met  jeep-safari’s. Bij elke receptie van een kamp hangt een kaart waarop men aan kan geven waar men welk dier heeft gespot. Het is een ware sport, want men kan dan wat gerichter rijden om zo de dieren eerder te spotten. het is echter geen garantie want de dieren bewegen zich voort natuurlijk. Uitdaging is om de BIG FIVE te zien gedurende je verblijf. Dit zijn de buffel, de neushoorn, de leeuw, de olifant en het luipaard. We hebben er 4 vande 5 gezien in de afgelopen 2 dagen. Het luipaard laat zich niet zo gemakkelijk zien kennelijk.

We komen na een mooie dag net voor zessen vlak bij de poort van Lower Sabie waar we de nacht gaan doorbrengen. In een meer liggen tientallen hippo’s (nijlpaarden) in het water te stoeien en te brullen. Er staan een heleboel auto’s stil om de hippo’s te aanschouwen. Dan is het echt 18.00 uur en rijden we door de poort. Als je niet op tijd bent krijg je een boete hoorden we. We checken in en laden de bagage uit in onze rondavel voor 5 personen. Gezellig. We gaan wat eten in het restaurant, maar dat hield niet over. Daarna  koffers opnieuw ingericht want morgen is de laatste dag. We drinken nog wat buiten en gaan slapen.

3-3 / 22 graden

Het regent. Gisteren 36 graden en vandaag 22 met regen. Je kunt hier alles verwachten. Om 8.00 uur opgestaan, bakkie koffie in het restaurant gedronken en broodjes voor onderweg gekocht. Om 9.00 uur vervolgden we de route, deze keer richting de uitgang. Het was nog 2,5 uur rijden en we zagen nog genoeg dieren. Maar geen luipaard, wat we nog wel hoopten. Dan had de Big Five compleet geweeest. Het is 12.00 uur en 1239 foto’s verder rijden we het Krugerpark bij Malelane gate uit. Met een beetje heimwee nu al. De Tom Tom geeft 400 km naar Johannesburg aan. Mart vliegt om 18.30 uur terug naar Cape Town en wij om 00.45 uur terug naar Amsterdam. This is it!!!

Onderweg naar Joburg worden we nog aangehouden door de politie. We rijden te hard en krijgen een boete van R500 (50 euro). We hebben echter nog maar weinig contant geld, op is op. We moeten contant betalen en John zegt dat we het niet hebben en dat pinnen te lang gaat duren omdat we het vliegtuig moeten halen. Tijd zat natuurlijk maar je kunt het altijd proberen. Zo zuiver leek het niet. John liet de portemonnee zien met R100 erin en dat was ook goed. De agente pakte het briefje en John kon gaan. Hoezo corrupt. Komen we er mooi vanaf met een boete van welgeteld 10 euro. Steken ze vast in eigen zak.

Op het vliegveld onze baggerschuit ingeleverd, wat zag die auto eruit van het rijden door de bush bush en de modder de laatste ochtend in het Krugerpark. Ingecheckt en nog koffie gedronken. Dan is het tijd voor Mart, hij wordt een beetje ongedurig, hij moet gaan. Het is een vlug afscheid. Op de vraag of hij met ons mee terugvliegt is het antwoord duidelijk nee. Het was te proberen, maar dat kan natuurlijk niet. Het is mooi geweest. We hebben een supertijd gehad en we gaan weer ieder onze eigen weg. Dag Mart en weg is hij!  Om 23.00 uur belt hij dat hij thuis is. Wij gaan bijna boarden. Een hele nacht in het vliegtuig tot morgenochten 11.00 uur. Welterusten.

4-3 / 4 graden

De nacht goed doorgekomen, toch een paar uurtjes geslapen en verder film gekeken en muziek geluisterd. Op Schiphol is het 4 graden wordt er omgeroepen, afschuwelijk. Wanneer begint de lente?

Dit was het reisverslag!

21-2 / 21 graden

Een groot verschil met gisteren, veel wind en geheel bewolkt. Ontbeten, ingepakt, Elke betaald en vertrokken voor de Garden Route. Op weg vanuit Kaapstad, de Tafelberg was niet zichtbaar, zo bewolkt was het. Jammer want het blijft een adembenemend gezicht! Ik begin Mart steeds beter te begrijpen waarom hij het hier zo geweldig vindt.

Dan een verschrikkelijk ongeluk op de snelweg. Er ligt een kind van een jaar of 6 levenloos op de weg. Aangereden tijdens het oversteken waarschijnlijk, want dat zie je constant, dat mensen op de weg proberen toeristen dingen te verkopen. Er staan al auto’s stil, we rijden door. De vraag of je iets kunt doen komt. Het is heel dubbel, je kunt het niet vatten hoe de arme mensen hier leven. Hopelijk overleeft het kind het, we zullen het nooit weten. Maar het hakt erin!

Het is ondertussen gaan regenen, we trekken de eerste 375 km in 1 dag. We stellen de plannen bij want in de regen en mist valt er weinig te zien. Aangekomen in Mosselbaai zoeken we een B&B en rusten even uit van de rit. We vragen waar we mosselen kunnen eten want dat moet natuurlijk in Mosselbaai. Aan het strand in een visrestaurant mosselen gegeten in mediterrane saus, heerlijk! Met 4 personen voor R400 ( iets minder dan 40 euro) gegeten, met wijn erbij. Het uit eten is tot nu toe super hier en veel goedkoper dan in Nederland.

22-2  / 19 graden

Het weer is anders op de Garden Route, het regent weer. We zetten onze route voort naar Knysna ongeveer 90 km verderop. Mooie uitzichtpunten op een verlaten strand, het is een beetje triestig. We zoeken een guesthouse en zetten onze spullen alvast weg. Het is gemakkelijk een slaapplek te vinden omdat het richting einde seizoen is. Hoogseizoen is van oktober tot februari met de decembermaand als piek. Dan is er nergens een B&B te krijgen.

We boeken een cruise op de lagune om 18.00 uur. Zitten we lekker binnen en zien ook nog wat. Om de tijd een beetje door te komen nemen we een terrasje en kijken wat winkeltjes. Dan gaan we aan boord van de houseboat. De boot zelf is niet zo mooi, heel vierkant met veel ramen. Daarom noemen hem “de varende kast”. We hebben hier nog lang om kunnen lachen. Varen 1,5 uur naar mooie plekjes en naar de geul waar meer en zee bij elkaar komen (Knysna Heads). Er wordt van alles verteld en we maken weer mooie foto’s.

23-2 / 19 graden

Naar Knysna Elephant Park gereden. Het regent voor de afwisseling weer. Mart was hier al geweest maar vond het leuk om hier met ons naar toe te gaan. Je kon er olifanten van dichtbij zien en aanraken. Je mocht ze onder begeleiding fruit geven en ermee op de foto. Wat een imposante beesten zijn het. Met het kleintje nog even knoefelen en foto’s maken. Een leuke ervaring maar jammer dat het wederom regent. Je gaat dan weer eerder terug dan wanneer het lekker weer is en gewoon bij de olifanten mag rondlopen.

We rijden door naar Tsitsikamma. Een B&B gevonden in de vorm van een soort blokhut wat beheerd werd door een alleenstaande man. Het was niet bepaald luxe maar besloten het te nemen. De man, David genaamd, deed zo zijn best en we hebben een supergezellige avond gehad. We mochten zijn Weber bbq braai (red.) gebruiken en hij dronk met ons een biertje mee. Hij vertelde van alles en vroeg ons ook hoe we het vonden in Zuid-Afrika. Hij vertelde over de politiek, dat er niets van klopte en over het WK dat gaat komen. We werden er nog wijzer van ook. Een leuke avond.

24-2 / 23 graden

Het zonnetje schijnt en we hebben er zin in. David had een ontbijt voor ons gemaakt in zijn eigen keuken. Na het ontbijt liet David een dvd van zijn parachutesprong zien. Hij was hier de vorige avond al helemaal vol van en besloot dat we deze zeker moesten zien! Hij adviseerde ons ook over de activiteiten die we in Tsitsikamma konden doen. We besloten dat Mart en Tim een traject door de “jungle” mochten doen met kabelbanen van boom naar boom roetsjen onder begeleiding van gidsen. Ze worden in een tuig gehesen en krijgen uitleg hoe te remmen e.d. Leuk ook  een activiteit voor hen samen. Het is een prachtig groen gebied, net een regenwoud.  John en ik mochten meerijden tot het eerste punt waar ze gaan glijden en daarna moesten we terug. Er ging ook een cameraman mee en deze filmt je dan. De film kun je dan kopen, erg leuk. Na 2 uur zijn de jongens terug en hebben het erg leuk gevonden. Wij hebben ondertussen koffie gedronken en genoten van de baboons (apen) die  het terras domineerde, hondsbrutaal zijn ze. Het is nog steeds lekker weer. Onze route vervolgd.We kwamen langs een brug waar men kan bungeejumpen van de hoogste bungeejump ter wereld. Er gingen net 2 mannen springen, spectaculair!

Dan rijden we een mooie weg langs de zee en komen uit bij een punt waar je een wandel, lees klimroute, door het bos kan doen naar een hangbrug over een kloof.  Mart wilde hier graag naar toe dus dit gedaan. Mart is zelfs nog verder geklommen naar het topje van de berg maar wij hielden het voor gezien. We hebben lekker in het zonnetje gezeten en uitgerust. Toen Mart de berg had bedwongen en weer terug was hebben we nog een salade gegeten hebben onze route vervolgd  naar Jeffrey’s Bay 70 km verderop. Mooie B&B gevonden, een supervriendelijke mevrouw, weer heel anders dan gisteren. Maar de afwisseling is juist zo leuk, al die verschillende mensen. Heerlijk gegeten in restaurant ’ t Viswijf. Hilarisch!  Een mooie dag maar als we buiten komen  regent het weer.  De Garden Route heeft alleen nog maar regen gebracht, op vandaag overdag na, en in Kaapstad is het nog steeds prachtig weer. Maar ja, het is niet anders. Het wordt geen strand zo.

25-2 / 20 graden

Vertrokken naar Port Elizabeth, waar we morgen de Garden Route eindigen en doorvliegen naar Johannesburg. We willen eerst verblijf regelen vlakbij het vliegveld want we moeten de auto vanavond laat inleveren op het vliegveld.

Dit valt mee, op 10 minuten lopen van het vliegveld een guesthouse kunnen regelen. Nog net 2 kamers vrij. Gelukkig hebben we dit vroeg geregeld. Morgenochtend om 6.40 uur vliegen, 4.15 uur opstaan dus.

Bagage afgezet en we wilden graag naar Addo Elephant National Park gaan, een uur rijden. Dit is een groot natuurreservaat waar de olifanten vrij in de rondlopen. Het komt onder het Krugerpark volgens zeggen. Je mag er met eigen auto doorrijden. Het regent dus dat komt goed uit. We zien echter maar weinig olifanten, uiteindelijk tellen we er 6 op een hele middag. We zien wel struisvogels, wilde zwijnen enz. Goed dat we nog naar het Krugerpark moesten want anders was dit een tegenvaller geweest.

Wordt vervolgd…

We hebben zo veel gezien en gedaan dat ik heel erg blij ben dat mama onderweg een dagboek bijgehouden heeft, want ik zou nu niet meer weten waar ik moest beginnen met schrijven. Ik heb haar dus gevraagd of ze haar verhalen op mijn website wil zetten zodat iedereen kan lezen wat we de afgelopen weken hebben meegemaakt. Gelukkig wilde ze dat doen en dat heeft geresulteerd in een immense lap tekst, hoe kan het ook anders natuurlijk . Om het toch een beetje in proporties te houden zal ik de verhalen in 3 berichten op de site zetten. De eerste is deze en gaat over de dagen in Kaapstad en omgeving. Binnenkort volgen dan nog de verhalen over de Garden Route en Panormaroute & Krugerpark.

Daar gaat ie dan, veel plezier!

Geschreven door Anja:

Vanaf dag 1 heb ik een logboek bijgehouden zodat we alles nog eens na kunnen lezen wat we gedaan en gezien hebben. Mart vroeg of ik mijn verslagjes op zijn site wilde zetten. Bij dezen heb ik dat gedaan, mede voor hem om zijn site compleet te maken. Het was een unieke situatie en een geweldige tijd die we met zijn vieren hebben meegemaakt in Zuid Afrika.

15-2 / -3,5 graden

6.00 uur vertrokken naar Schiphol. -3,5 graden op de thermometer.  We waren zeer ruim op tijd omdat het wegens de voorjaarsvakantie niet druk was op de weg en er dus geen files stonden. Ingecheckt en wat gewinkeld. Om 10.00 uur boarden. Half uurtje vertraging wegens ijsvorming op de vleugels. Om 11.00 uur dan toch echt opgestegen.

Bijna 12 uur in het vliegtuig zitten, wat achteraf wel is meegevallen. Het is maar waar je je op in stelt. We hadden een eigen videoschermpje en konden heel de dag muziek luisteren, films kijken enz. Verder valt er genoeg te eten en te drinken. ‘s Avonds om 23.45 (plaatselijke tijd)  uur landden we in Cape Town. Daar een warm onthaal van onze Mart. Wat geweldig hem weer in levende lijve  te zien. Huurauto opgepikt en Mart reed ons naar het guesthouse, 3 minuten lopen van Mart vandaan, waar we de eerste 6 nachten verbleven. Het leek wel of hij in Bergen op Zoom rondreed, of hij er al jaren woonde.

Even bijgekletst en toen gaan slapen om morgen de dag fris te beginnen.

16-2 /  23 graden

Eerste morgen in Cape Town. Mart kwam bij ons ontbijten zodat we gezellig met z’n vieren verder bij konden praten. We hebben eerst een bezoekje aan Villa  Bianca gebracht, het huis waar Mart woont. Was  leuk om te zien en een beeld te hebben waar hij leeft. Groot huis met veel kamers, balkon, zwembad en een mooi terras. Wat wil je nog meer. Daarna hebben we rondritje gedaan. Mart leidde ons door Cape Town, we hebben Signal hill gezien, voorloper van de Tafelberg, met een prachtig uitzicht over de stad. Het is een lekker temperatuurtje, zeker 25 graden verschil met thuis. Daarna via een bochtige, prachtige weg langs de kust naar het strand gereden waar Mart meestal naar toe gaat. Hebben al veel foto’s gemaakt en gefilmd. Later in de middag (achteraf al iets te laat) nog even naar het park gelopen waar Mart tussen de middag wel eens komt. Toen we echter een weg inwandelde vlak bij de tuin, liep er ineens een clubje jonge knullen naar ons en bedelde om geld. We liepen flink door maar ze bleven volgen. John heeft ze afgewimpeld en ze lieten het daarbij. Oeps!  Het was geen prettig momentje.

‘s Avonds heerlijk gegeten, struisvogelbiefstuk, wild zwijn, springbok en krokodil. Krokodil viel niet zo in de smaak maar moesten we toch  even uitproberen.

17-2 / 28 graden

Vanmorgen vertrokken via een prachtige weg langs de kust naar Kaap de Goede Hoop. Mooi weer en genoten van het prachtige uitzicht op het uiterste puntje van Zuid-Afrika (wat niet zo blijkt te zijn maar we noemen het maar even zo). Rondgekeken, foto’s gemaakt en daarna  hebben Mart,  Tim en ik een hike gedaan. Eerst over de rotsen geklommen en later over een pad richting de vuurtoren. John reed met de auto naar de vuurtoren waar we elkaar dan zouden zien. Na een uur kwamen we oververhit, doodmoe maar trots op onszelf aan. We hadden prachtig uitzichtpunten en het fototoestel maakte overuren. Bij de vuurtoren heerlijk geluncht samen en daarna de route vervolgd naar Boulders Beach waar honderden pinguïns zitten op het strand, prachtig om te zien.

‘s Avonds heerlijke steak gegeten. Het eten bevalt prima in Cape Town.

Daarna via de kabelbaan naar boven op de Tafelberg om een prachtige zonsondergang te zien boven Cape Town. Een hele belevenis. De Tafelberg is zo dominant aanwezig, overal waar je bent zie je hem staan. Nu stonden we er bovenop. Het was rotsachtig en heel winderig. Adembenemend uitzicht en helemaal toen de zon ondergang. Wederom prachtige foto’s!

18-2 / 25 graden

Hiep hiep hoera, Mart  jarig!  Voor hij bij ons kwam ontbijten hadden we de cadeautjes, ook uit Nederland al klaargelegd. De mevrouw van het guesthouse, Elke genaamd, was ook in de weer gegaan met ballonnen en cakejes versieren want ze wist natuurlijk aanvankelijk niet dat Mart jarig was. Had het maar gezegd zei ze dan had ik er rekening mee gehouden maar dat wilden we niet van haar vragen. Ze was al zo zorgzaam. Samen ontbeten en Mart de cadeautjes uitgepakt, nog meer slingers en ballonnen uit Nederland. Hartstikke leuk!! En voor ons geweldig dat we er met zijn verjaardag konden zijn.

Maar de pret kon niet te lang duren want we hadden voor die ochtend een trip door 2 townships met een gids geregeld. Hij reed ons (en nog vier personen) met een busje door District Six waar we een museum over de apartheid bezochten, indrukwekkend. Daarna door de township gereden waar de gids/chauffeur zelf had gewoond. Hij vertelde over de situatie in de townships. Sommige mensen die daar wonen maken zelf van hout beeldjes of er worden door vrouwen van kleine kraaltjes sieraden gemaakt. Dit kunnen de toeristen kopen, voor hen een vorm van inkomsten. Daarna naar een schooltje met zwarte kindjes van 2-3 jaar en 5-6 jaar. Ze zongen liedjes voor ons en we mochten tussen hen in zitten. Wat een schatjes!! We mochten zelfs met hen op de foto als ze het zelf ook wilden natuurlijk. Ze genieten van de aandacht en zijn het gewend. Het lijkt aapjes kijken maar zo wordt het niet ervaren denk ik. De kinderen waren vrolijk en maakte een gelukkige indruk. Zo schattig, ik kon mijn ogen er niet van afhouden. Heb dit heel de vakantie zo gevoeld, wat zijn ze prachtig die kleine zwarte kindjes. Het heeft een enorme indruk gemaakt. Op tv zie ik het maar nu voelde ik het. Dit zal ik nooit meer vergeten. Verder gelopen met de gids en toen kregen we door een jonge knul, ik denk een jaar of 20, een rondleiding door het huis van zijn familie. Het was een betonnen huisje waar ze met heel de familie in woonde. Alles oud en versleten, veel te vol met spullen, je kon er amper door. Toch waren zij bevoorrecht op de mensen die echt in krotjes wonen van golfplaten en planken. Zij hadden een (klein) inkomen en konden zo maandelijks de huur betalen en zich dus een beter huis veroorloven. Na de jongen een fooi te hebben gegeven vertrokken we net het busje naar het grootste township van Kaapstad. 1,5 miljoen mensen wonen daar. Mijn god wat een bende! Verder dan je kunt kijken, krotjes tegen elkaar gebouwd. Er was een bierbrouwerijtje, waar John en Mart een slokje hebben geproeft uit een 5 literemmer. Het smaakte naar mais, lekker is anders. Maar je respecteert de mensen in wat ze doen. Ze doen tenminste iets om geld te verdienen. Dit heb ik nog vaak gezegd in de vakantie, ze doen tenminste iets!! Veel mensen in de townships doen gewoon niets. Ze maken er een bende van, het is hun cultuur, dit komt waarschijnlijk  nooit goed. Toen naar Vicky’s. Een guesthouse in de township. Het zag er voor hun normen mooi uit. Zij is hier wereldberoemd mee geworden. Heeft in veel landen  in de krant gestaan. Ze was echter niet echt gastvrij. Ze deed haar verhaaltje en dat was het. We waren waarschijnlijk al de zoveelste toeristen. Einde van een zeer indrukwekkende trip door de townships.

‘s Midadags naar Kirstenbosch gereden. Een prachtige botanische tuin. Het was heerlijk weer. We hadden broodjes en salades gekocht en taart. Hebben heerlijk gepicknickt daar. Lekker in het zonnetje gelegen en verder nog rondgekeken. ‘s Avonds naar een super de luxe  sushibar gereden, vlakbij het nieuwe stadion voor de WK. Heerlijke sushi gegeten om Mart zijn verjaardag een extra tintje te geven. Uitzicht op zee! Een speciale dag met uitersten.

19-2 / 30 graden

Vertrokken naar Robbeneiland waar de gevangenis staat waar Nelson Mandela gezeten heeft. Mart reed ons naar Waterfront waar  bij de rode torenklok  de catamaran vertrok naar het eiland. Na een half uur varen waren we er en werden we ontvangen door een oud gedetineerde. Een oude gitzwarte man. Hij vertelde zijn verhaal en de geschiedenis van het eiland. Hoe Nelson Mandela de drijfveer was van iedereen. We hebben de cellenblokken gezien en de cel van Nelson Mandela zelf. Heel apart. Bij terugkomst geluncht bij het Waterfront, dit zijn oude havenpakhuizen die opgeknapt zijn en waar nu winkels en restaurants in huizen. Mooi om te zien.

Na de lunch zijn we nog heel even naar Intergate geweest. We wilden toch graag het bedrijf zien waar Mart werkt en ligt niet zo heel ver van het Waterfront vandaan. We vonden dit leuk om te zien en werden vriendelijk ontvangen door zijn collega’s. Na een kort voorstelrondje en even rondgekeken te hebben zijn we weer verder gegaan.

‘s Middags naar Camps Bay gereden waar we nog 2 uurtjes op het strand heben gezeten. Het water (atlantische oceaan) is ijskoud, dus dat werd niet zwemmen. ‘s Avonds op de boulevard gegeten, heerlijke viscurry. John had gevulde biefstuk met roquefort erin en omwonden met spek, ook heerlijk. Eigenlijk zouden we morgen vertrekken voor de Garden Route maar omdat het zeer warm zou worden besloten we een dag uit te stellen.

20-2 / 36 graden

Na het ontbijt naar Stellenbosch gereden. Een half uurtje buiten Kaapstad en een heel ander landschap. Dit is een gebied waar veel wijnproeverijen staan. Prachtige wijnboerderijen in de heuvels met druivenstruiken. We hebben er wijn geproefd met een kaasplankje erbij, best decadent. Nu wist ik wel welke (witte) wijn ik het lekkerste vond en heb deze in het vervolg vaker gedronken. We hebben een mooie route gereden in de bergen mat mooie vergezichten. Het was veel te warm en in de auto met de airco aan was het goed toeven bleek achteraf. Op de terugweg naar Kaapstad een cheetahfarm aangedaan. Prachtige beesten zijn het maar we gingen er uit principe niet mee op de foto. Die beesten moeten elke dag hun kunstje doen.

Daarna koffers ingepakt en pizza gegeten in Mart zijn favoriete pizzeria gerund door Afrika die zich al afvroeg wanneer Mart weer pizza kwam eten met de rest. Mart vertelde dat wij er nu waren en speciaal bij hem kwamen eten. Een echte Afrikaan (uit Zimbabwe, red.), grappig dat hij ook Afrika heet.

M’n verjaardagsfeestje had ik natuurlijk al gehad, maar ik heb zeker een leuke dag gehad gisteren.

De dag begon toch wel met gemengde gevoelens door de tour door twee townships vlakbij Kaapstad. Als ‘rijke blanke’ ga je toch wel de armoede van andere mensen bekijken. De mensen die de tour verzorgen wonen echter ook in de townships dus op die manier verdienen zij ook een boterham. Daarna hebben we heerlijk gepicknickt in de botanische tuin Kirstenbosch. ‘s Avonds hebben we heerlijk sushi gegeten bij Wakame. Een dag vol tegenstellingen dus. Toch zal ik deze verjaardag in de zomer denk ik niet snel vergeten .

Deze week hebben we ook al een rondje Kaapstad gedaan, naar Cape Point en Kaap de Goede Hoop geweest, zonsondergang bovenop de Tafelberg bekeken (wow!!!), naar Robbeneiland geweest en op het strand gelegen. Morgen belooft het nog warmer dan vandaag te worden (37 graden!!) en gaan we waarschijnlijk nog wijn proeven in Stellenbosch en dan onze weg vervolgen op de Garden route.

Uitgebreide verslagen en foto’s volgen natuurlijk allemaal later!

Groetjes voor nu!

Anja, John, Tim & Mart

Dit is het eerste berichtje om even te laten weten dat alles goed gaat hier.

Groetjes,
John, Anja & Tim